to poruszające i surowe studium braterskiej więzi, która zostaje poddana ekstremalnej próbie w cieniu rodzinnej tragedii. Film rzuca widza w sam środek emocjonalnego chaosu, z jakim muszą mierzyć się dorastający Dawid i jego młodszy brat, Kacper. Reżyser z wielką empatią, ale bez zbędnego sentymentalizmu, przygląda się mechanizmom wchodzenia w dorosłość w świecie pozbawionym autorytetów, gdzie jedynym stałym punktem odniesienia staje się drugi człowiek.
To kino niezwykle intensywne, budowane na gęstej atmosferze i znakomitych, autentycznych kreacjach aktorskich, które pozwalają niemal fizycznie poczuć ból i zagubienie bohaterów. Sobieszczański unika łatwych odpowiedzi i moralizatorstwa, zamiast tego stawiając niewygodne pytania o granice poświęcenia oraz to, jak bardzo przeszłość determinuje naszą przyszłość. Obraz zachwyca surowymi, ale przemyślanymi zdjęciami, które podkreślają klaustrofobię emocjonalną postaci i ich desperacką walkę o zachowanie godności.
Warto sięgnąć po ten tytuł, jeśli szukasz w kinie prawdy i psychologicznej głębi, która zostaje w głowie na długo po seansie. „Brat” to nie tylko historia o trudnym dzieciństwie i sporcie będącym jedyną ucieczką, ale przede wszystkim uniwersalna opowieść o lojalności, która potrafi być jednocześnie wybawieniem i ciężarem. To seans obowiązkowy dla każdego, kto ceni polskie kino autorskie potrafiące w sposób nowoczesny i bezkompromisowy opowiadać o najważniejszych ludzkich odruchach.