2021

Koncepcja programowa 7(10). Festiwalu Filmu Teatru i Książki oparta została na trzech znakomitych postaciach polskiego filmu i teatru: Macieju KOZŁOWSKIM (Kozzi), Wojciechu PSZONIAKU i Piotrze MACHALICY.
Festiwal jest okazją do przypomnienia kreacji aktorów poprzez retrospektywne projekcje filmów z ich udziałem.

 MACIEJ KOZŁOWSKI

m-kozc582owski

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Od Kozziego wszystko się zaczęło. W 2011 roku Lubuskie Stowarzyszenie Miłośników Działań Kulturalnych „Debiut” otrzymało propozycję organizacji festiwalu filmowego w Kargowej, rodzinnym mieście Macieja Kozłowskiego. Tak narodziło się Kozzi Gangsta Festiwal, pierwszy, organizowany przez nas festiwal filmu i teatru. Przez trzy lata (2012-2014) niezwykle zżyliśmy się z sylwetką aktora i stworzonymi przez niego kreacjami.Nowe przedsięwzięcie, które rozpoczęliśmy w Zielonej Górze w 2015 roku, kontynuuje zamysł Festiwalu, opartego na refleksji o Macieju Kozłowskim i gatunku filmowym jaki uprawiał: filmie sensacyjnym, gangsterskim, kryminalnym, kinie akcji i kinie prowincji.

Maciej Kozłowski urodził się 8 września 1957 roku w Kargowej. W tym małym, lubuskim miasteczku mieszkał 12 lat. Mimo, że kolejno wyjechał do Zgierza i Łodzi, nadal był bardzo związany ze swoimi rodzinnymi stronami. Już jako aktor przyjeżdżał do Kargowej, spotykał się z dziećmi i młodzieżą, organizował wyjazdy do stolicy i przekonywał, że prowincja jest pojęciem względnym i bardziej niż rejonu geograficznego tyczy się ludzkiej świadomości i ograniczeń.

Maciej Kozłowski zadebiutował teatralnie na początku lat 80. Związany kolejno z Teatrem Nowym w Poznaniu i Teatrem Narodowym w Warszawie, za najważniejszą kreację, jak podaje Wikipedia, uważał wcielenie się w postać niezrównoważonego psychicznie mężczyzny w spektaklu Zagubieni Macieja Dejczera.

Równolegle z pracą w teatrze, aktor prowadził aktywność filmową. Domeną był drugi plan i charakterystyczne postaci, które mimo upływu lat, nadal pozostają w pamięci widzów. Grał u Machulskiego, Pasikowskiego, Koterskiego. Do kanonu polskiego kina przejdzie stworzona rola Krzywonosa w ekranizacji Ogniem i mieczem czy kreacja Aliego w Mieście prywatnym. Nie stronił od ról serialowych. M jak miłość, Na dobre i na złe, Matki, żony i kochanki przyniosły mu popularność wśród widzów małego ekranu.

Jego kreacje, sposób podejścia do aktorskiego rzemiosła i nienachalną, subtelną osobowość do dziś wspomina wielu fanów. Pamiętamy i my, oddając Maciejowi Kozłowskiemu honorowe miejsce podczas kolejnej edycji Festiwalu Filmu i Teatru.

Zapraszamy do obejrzenia filmiku o Macieju Kozłowskim

 
PIOTR MACHALICA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Piotr Machalica (ur. 13 lutego 1955 w Pszczynie, zm. 14 grudnia 2020 w Warszawie) –  znany polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy, wykonawca piosenki aktorskiej.
Urodził się i wychowywał w Pszczynie. Wywodził się z aktorskiej rodziny, miał dwóch starszych braci-bliźniaków: Krzysztofa, instruktora sportowego Zastalu Zielona Góra i Aleksandra, aktora Poznańskiego Teatru Nowego oraz dwie przyrodnie siostry.
W 1962, kiedy miał siedem lat, wraz z rodziną zamieszkał w Zielonej Górze, w mieszkaniu przeznaczonym dla aktorów Teatru Lubuskiego. Uczęszczał do zielonogórskiej Szkoły Podstawowej nr 2 im. Bolesława Chrobrego przy ul. Długiej. Po rozwodzie jego rodziców, w sierpniu 1969 przeniósł się wraz z ojcem do Warszawy, gdzie po ukończeniu szkoły średniej imał się różnych zajęć. Był pomocnikiem bibliotekarza i fotografa, wykonywał różne prace rzemieślnicze w Teatrze Narodowym, zanim zdał do warszawskiej PWST, którą ukończył w 1981.
Był jedną z najważniejszych postaci polskiego kina, grał również w teatrze i w serialach. Na dużym ekranie zadebiutował jeszcze jako student rolą w filmie "Rycerz" w reż. Lecha Majewskiego  i od tego czasu regularnie pojawiał się w polskich produkcjach. Zagrał w kilkudziesięciu produkcjach filmowych i telewizyjnych, w tym m.in. w "Dekalogu VI", "Dekalogu IX" i "Krótkim filmie o miłości" Krzysztofa Kieślowskiego, w "Złocie dezerterów" Janusza Majewskiego oraz w "Dniu świra", „Nić śmiesznego” i "Wszyscy jesteśmy Chrystusami" Marka Koterskiego. Mogliśmy go podziwiać także w serialu „Złotopolscy”.
Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Po studiach w 1981 roku związał się z Teatrem Powszechnym w Warszawie, którego aktorem był przez kolejne dwadzieścia pięć lat. Od 2006 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. artystycznych Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Przez kilka lat związany był także z Teatrem Polonia i Och-teatrem w Warszawie. Piotr Machalica był cenionym wykonawcą piosenki autorskiej, słynął z doskonałej interpretacji piosenek Okudżawy, Brassensa i Wołka. Za swoją pracę otrzymał wiele prestiżowych nagród i wyróżnień, w tym m.in. Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury” i Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Aktor często bywał w Zielonej Górze, był także gościem Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Cypriana Norwida. W 2011 roku razem z Grażyną Wolszczak wystąpił w spektaklu „Listy miłosne” w reż. Dariusza Taraszkiewicza w ramach Zielonogórskiego Salonu Poezji, a w 2017 roku uczestniczył w inauguracji 3. Zielonogórskiego Festiwalu Filmu i Teatru Kozzi Cybulski Wilhelmi. Na scenie Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Cypriana Norwida wystąpił z recitalem „Mój ulubiony Młynarski”. Wziął również udział w cyklu „Spotkanie z aktorem”.
Piotr Machalica zmarł 14 grudnia 2020 r. w wieku 65 lat. Był zakażony wirusem SARS-CoV-2.

WOJCIECH PSZONIAK

Wojciech Zygmunt Pszoniak (ur. 2 maja 1942 we Lwowie, zm. 19 października 2020 w Warszawie).
W 1990 został uznany przez Gustawa Holoubka, Tadeusza Łomnickiego i Zbigniewa Zapasiewicza za jednego z trzech największych polskich aktorów dramatycznych po 1965 (obok Piotra Fronczewskiego i Andrzeja Seweryna). Międzynarodową sławę przyniosła mu rola Moryca Welta w Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy. Wystąpił w filmach Andrzeja Wajdy: Wesele, Danton i Korczak oraz Jerzego Kawalerowicza: Austeria. Występował również na scenach francuskich i londyńskich. Był wielokrotnie odznaczany i nagradzany za wybitne osiągnięcia na rzecz kultury i sztuki.

Pochodził ze Lwowa, gdzie urodził się i spędził pierwsze dwa lata życia. Pod koniec II wojny światowej jego rodzina musiała wyjechać z tego miasta. Dorastał w Gliwicach, w kamienicy przy ulicy Arkońskiej, w której mieszkał również młodszy o trzy lata Adam Zagajewski. W tym samym mieście, w młodości zaprzyjaźnił się z Tadeuszem Różewiczem. Grał na skrzypcach i klarnecie, uczył się gry na oboju w średniej szkole muzycznej w Bytomiu, udzielał się także w orkiestrze wojskowej i klubie szybowcowym. Występował w teatrach amatorskich i studenckich oraz kabaretach. W 1960 r. był w Gliwicach współzałożycielem (z Jackiem Grucą) Estrady Poetyckiej, która wkrótce przyjęła nazwę Studenckiego Teatru Poezji STEP. W 1961 założył kabaret „Czerwona Żyrafa”. W grudniu 1962 r. uzyskał świetne recenzje za rolę w premierowym przedstawieniu sztuki Tadeusza Różewicza pt. Świadkowie czyli Nasza Mała Stabilizacja w reżyserii Jana Klemensa na scenie gliwickiego "Kino-Teatru X".

W 1968 ukończył studia na PWST w Krakowie. Występował na scenach Starego Teatru w Krakowie, Teatru Narodowego w Warszawie i Teatru Powszechnego w Warszawie. W latach 1974–1980 był wykładowcą w warszawskiej PWST. W latach 70. występował także w kabarecie Pod Egidą. Od końca lat 70. grał w teatrach francuskich, m.in. w Nanterre, Montparnasse i Chaillot, a także na scenach londyńskich. W latach 80. wyjechał na stałe do Paryża. Od lat 90. występował zarówno w spektaklach francuskich, jak i w polskich. Wystąpił m.in. w sztukach: Klątwa Stanisława Wyspiańskiego (reż. Konrad Swinarski, 1970), Miłość i gniew Johna Osborne’a (reż. Zygmunt Hübner, 1973), Rewizor Nikołaja Gogola (reż. Jerzy Gruza, 1977), Siedem pięter Dino Buzattiego (reż. Andrzej Barański, 1995), Śmieszny staruszek Tadeusza Różewicza (reż. Stanisław Różewicz, 1997) oraz w wyreżyserowanym przez siebie Dożywociu (2001) Aleksandra Fredry.

Na ekranie debiutował w bułgarskim serialu Proizszestwia na Sljapata ulica (1965). W filmie polskim natomiast w 1970 – Twarz anioła (reż. Zbigniew Chmielewski). Wystąpił w kilkudziesięciu filmach polskich, francuskich i w produkcjach międzynarodowych. Zagrał m.in. tytułową rolę w Diable (reż. Andrzej Żuławski, 1972), rolę Mieszka I w Gnieździe (reż. Jan Rybkowski, 1974), doktora Marglewskiego w Szpitalu przemienienia (reż. Edward Żebrowski, 1978), postać Siedelmayera, dyrektora cyrku w Arii dla atlety (reż. Filip Bajon, 1979), zagrał Josełe w Austerii (reż. Jerzy Kawalerowicz, 1982) oraz Kamińskiego w Strajku (reż. Volker Schlöndorff, 2007). Wystąpił także w filmach Andrzeja Wajdy: w roli dziennikarza i Stańczyka w Weselu (1972), Moryca w Ziemi obiecanej (1974), Robespierre’a w Dantonie (1983) i tytułowej roli w Korczaku (1990). Zagrał m.in. Władysława Gomułkę w filmie Czarny czwartek, opowiadającym o wydarzeniach grudniowych. Wystąpił również w filmie 1920 Bitwa Warszawska, w reżyserii Jerzego Hoffmana oraz filmach Mniejsze zło Janusza Morgensterna i Mała matura 1947 Janusza Majewskiego. Nagrywał także dla Teatru Polskiego Radia.

Mieszkał na stałe we Francji, zawsze podkreślając swoje przywiązanie do Polski. W jednym z wywiadów powiedział: Mieszkając na Zachodzie, nigdy nie traciłem kontaktu z Polską. Tu ciągle mam mieszkanie, własny NIP i PIT. Tu mam przyjaciół. Rodzice wychowywali mnie w przekonaniu, że Polska jest najlepszymi najpiękniejszym krajem. Dzięki podróżom po świecie zrozumiałem, że to nie do końca prawda, że są kraje piękniejsze i zasobniejsze. Ale miłość do ojczyzny jest jak miłość do matki. Kochać ją trzeba i szanować za to, że jest. Im bardziej biedna i umęczona, tym większej wymaga miłości.

Zmarł 19 października 2020 w wieku 78 lat, wskutek choroby nowotworowej. 3 listopada, po mszy pogrzebowej, która odbyła się w kościele Środowisk Twórczych, urna z prochami artysty została złożona na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.  

 


2020

Koncepcja programowa 6. Festiwalu Filmu Teatru i Książki oparta została na wielkich postaciach polskiego filmu i teatru: Macieju KOZŁOWSKIM (Kozzi), Bogumile KOBIELI i Kalinie JĘDRUSIK.

 

 

BOGUMIŁ KOBIELA

 

Bogumił Kobiela – aktor, reżyser. „Komediant profesjonalny” - pisała o nim Wisława Szymborska. W latach 1949-53 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej w Krakowie. Po studiach, z grupą absolwentów, zaangażował się do Teatru Wybrzeże w Gdańsku, prowadzonego przez Lidię Zamkow. W latach 1955-1958, razem ze Zbigniewem Cybulskim, został oficjalnie oddelegowany przez teatr do pracy w teatrzyku studenckim Bim-Bom w Gdańsku. Pisał tam teksty, reżyserował i występował jako aktor.

W latach 1957-58 reżyserował  i grał także w eksperymentalnym Teatrze Rozmów w Sopocie. Zdobył w tym czasie wielką popularność jako aktor estradowy. W 1960 przeniósł się do Warszawy i do 1963 był aktorem Teatru Ateneum. Grał również w kabaretach Dudek i Wagabunda. Od 1966 do końca życia należał do zespołu Teatru Komedia. Był przede wszystkim aktorem komediowym. Nie lubił charakteryzacji i rzadko ją stosował.

Jako aktor estradowy znakomicie nawiązywał kontakt z widownią i był bardzo lubiany przez publiczność. Kino zapewniło mu status gwiazdy. Wystąpił w najważniejszych obrazach tzw. Polskiej Szkoły Filmowej – „Popiele i diamencie” Andrzeja Wajdy oraz „Eroice” i „Zezowatym szczęściu” Andrzeja Munka. W telewizji występował m.in. w cyklicznym programie „Poznajmy się”, który prowadził razem z J. Fedorowiczem i J. Gruzą, a także w Teatrze TV, w którym zagrał m.in. Pana Jourdaina („Mieszczanin szlachcicem”). Brał udział w występach zespołów estradowych za granicą: w USA i Kanadzie, Wielkiej Brytanii, w telewizji szwedzkiej.

Reżyserował wspólnie z Zbigniewem Cybulskim głośne przedstawienia: „Jonasza i błazna”, „Króla”. Był współautorem (z J. Gruzą, pod wspólnym pseud. Misza Żęziło) farsy „Czy pani kogoś szuka”, współautorem scenariusza filmu „Do widzenia, do jutra” (ze Z. Cybulskim i W. Machem).

Zmarł w następstwie wypadku samochodowego.

KALINA JĘDRUSIK

 

Kalina Jędrusik miała wdzięk, urodę i odwagę.

Odebrała gruntowne aktorskie wykształcenie na krakowskiej PWST, gdzie studiowała m.in. razem z Bogusławem Kobielą i Zbyszkiem Cybulskim. Krzysztof Tomasik wspominał: „Samą siebie z okresu studiowania (…) przedstawiała jako niewinną, nieco egzaltowaną dziewczynę, zapewniała, że nie była duszą towarzystwa.”

Z miejsca otrzymała angaż w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. Później była aktorką teatrów stołecznych: Narodowego, Współczesnego, Komedia, Rozmaitości i Polskiego.

Od 1956 roku nieprzerwanie związana była z Teatrem TV.

Najbardziej znane kreacje w Teatrze TV to: rola Polly w „Operze za trzy grosze” Brechta w reżyserii Konrada Swinarskiego (1958) czy występ w „Scenach z życia Holly Golightly” Trumana Capote’a, w reżyserii Kazimierza Kutza (1972, wg scenariusza męża aktorki, Stanisława Dygata).

W filmie zadebiutowała w 1957 roku w obrazie „Ewa chce spać” Tadeusza Chmielewskiego.

W latach 60. często pojawiała się na małym ekranie – w „Spóźnionych przechodniach” Jana Rybkowskiego (1962), kryminalnym filmie z serii „Kapitan Sowa na tropie” Stanisława Barei (1965) czy „Ziemia Obiecana” (1974) Andrzeja Wajdy, a przede wszystkim – od 1960 roku, w Kabarecie Starszych Panów. Jej występy w kabarecie stały się początkiem przemiany aktorki w gwiazdę. W tym samym roku nagrała też pierwsze utwory dla Radiowego Studia Piosenki.

Ostatnią filmową rolą była kreacja nauczycielki śpiewu w dziele Krzysztofa Kieślowskiego „Podwójne życie Weroniki” (1991).

W 1988 roku otrzymała odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury”.

Otrzymała również nagrody za swoje dokonania muzyczne: w 1961 roku, wykonywany przez nią utwór „Mój pierwszy bal”, zdobył tytuł Radiowej Piosenki Roku. W 1964 otrzymała nagrodę na festiwalu w Opolu za interpretację piosenki „Z kim ci będzie tak źle, jak ze mną”.

Zmarła 7 sierpnia 1991 r. w Warszawie. Została pochowana w Alei Zasłużonych na Powązkach.

 

Źródła tekstu:

 http://www.encyklopediateatru.pl/

https://twojahistoria.pl/

 

 

 

 


INSPIRACJE 2019

 

ELŻBIETA CZYŻEWSKA

Kultowa aktorka teatralna i filmowa lat 60. ubiegłego wieku. Nazywana polską Marylin Monroe, królową komedii. Słynęła z urody, inteligencji i talentu. Odebrała gruntowne aktorskie wykształcenie na warszawskiej PWST. Debiutowała w sztuce Uczta Morderców Wydrzyńskiego. Jeszcze w trakcie studiów związała się z warszawskim STS-em, a potem na stałe z Teatrem Dramatycznym. Zanim wyjechała z kraju zagrała osiem ról teatralnych, jednak największą sławę przyniosły jej role w filmach, szczególnie we wczesnych komediach Barei. Jak pisano wtedy o niej, zespalała w sobie zmysłowość i seks. W 1965 r. poślubiła publicystę Davida Halberstama, akredytowanego w Warszawie, jednak po publikacji jego artykułu krytykującego politykę Gomułki, musiał powrócić do USA. Czyżewska również wyjechała i spędziła resztę życia w Nowym Jorku. Tam identyfikowała się silnie z emigracją polską marca 1968 r. Nie zrobiła kariery w USA, zagrała jednak kilka interesujących ról, głownie na deskach scen off-Broadway. M.in. zagrała w inscenizacji Biesów Dostojewskiego. W 1990 roku została uhonorowana nagrodą nowojorskiej krytyki za rolę w Łagodnej Dostojewskiego. Do kraju wracała parokrotnie, m.in. na plan zdjęciowy (Wszystko na sprzedaż Wajdy, Debiutantka Barbary Sass-Zdort) oraz deski sceniczne (Teatr Dramatyczny w Warszawie, rola Quisi w Sześciu stopniach oddalenia Guere). Była laureatką prestiżowych nagród (np. Złota Maskę dla najpopularniejszej aktorki telewizyjnej, Krzyż za zasługi kulturalne w Polskim Konsulacie Generalnym w Nowym Jorku, nagroda SFP na V Festiwalu „Młode Kino Polskie”). Zmarła w nowojorskim szpitalu w 2010 r., a pochowana została na warszawskich Powązkach.

 

TADEUSZ FIJEWSKI

Aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i radiowy. Był prawdziwym fenomenem, aktorem, którego nie zastąpił do dziś żaden z artystów Zadebiutował jako dziesięciolatek, statystując w Chorym z urojenia w Teatrze Polskim w Warszawie. Studiował na Wydziale Aktorskim PIST, a następnie grał w Teatrze Dla Dzieci "Płomyk" , później w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu, potem w Teatrze Malickiej, i Teatrze Ateneum. W czasie II wojny był więźniem obozów koncentracyjnych (Dachau, Oranienburg), był żołnierzem AK, następnie więźniem jenieckich obozów na terenie Niemiec. Do Polski wrócił w 1945 r., a od 1946 r. kolejno był członkiem zespołu Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu, zespole Leona Schillera, w Teatrze Nowym w Warszawie, Teatrze Narodowym następnie połączonym z Teatrem Współczesnym. Stworzył znakomite kreacje aktorskie (m.in. w sztukach Czekając na Godota Becketta, Król umiera czyli ceremonie Ionesco, Dożywociu Fredry, Androkles i lew Shawa, Tango Mrożka, Martwe dusze Gogola, Chłopcy Grochowiaka). Fijewski był wybitnym i popularnym aktorem filmowym (m.in. Zew morza, Legion ulicy, Ulica Graniczna, filmy z serii Pan Anatol, Żołnierz królowej Madagaskaru, Lalka, serial Czterej pancerni i pies, Chłopi). Fijewski tworzył z upodobaniem postacie bezradne, zmuszające do współczucia. Jednym z sekretów tych wszystkich kreacji była absolutna prawda i oszczędność środków aktorskiego wyrazu. Fijewski grał ściszonym głosem. Zmarł w Warszawie w 1978 r.

 

Go to top
JSN Pixel 2 is designed by JoomlaShine.com | powered by JSN Sun Framework